Το νήμα της ζωής μου αργά και σκόπιμα ρίχνω
πότε μπρος και πότε πίσω,
έτσι ώστε να χάσω τα ίχνη που θα με οδηγήσουν στο θάνατο.
Κάθε ίχνος κι ένα βήμα πιο κοντά του.

Δεν φταις εσύ που δεν ξέρεις να αγαπάς τα λουλούδια,
δεν σε έμαθαν οι άλλοι.
Άσε με να σου διδάξω την δική μου αλήθεια,
να σου δείξω τον δικό μου κόσμο.
Άνοιξε τα παράθυρα να μπεί φώς και κλείσε τα μάτια σου.
Βλέπεις την μαγεία που υπάρχει γύρω μας?
Την νιώθεις?
Εμένα με χαιδεύει απαλά και μου ψιθυρίζει στο αυτί
έναν παλιό γνώριμο σκοπό.
Σου θυμίζει κάτι αυτό που είπα?
Τώρα όχι, αύριο όμως ναι.
Σήκωσε ψηλά το κεφάλι σου..
μην νιώθεις τύψεις, δεν φταίς εσύ.
Φταίω εγώ που δεν προσπάθησα αρκετά να σου δείξω τα χρώματα αυτού του κόσμου
κι έζησες μια ζωή μέσα στις αποχρώσεις του γκρι.
Το αγαπημένο μου, να ξέρεις, είναι το μώβ..
έχει τόσο μαγεία,
δυναμικότητα,
θηλυκότητα
και ανθρωπιά
όσο μου χρειάζεται.
Να μου θυμίσεις να σου δανείσω κάποτε λίγο.
καληνύχτα

Προχθές γύρισα σπίτι μου μέσα στα αίματα
γιατί στο δρόμο ένα παιδί έδινε μάχη με τη ζωή,
αυτήν που κάποιος σαν κι εσένα του έκλεψε μέσα από τα χέρια.
Με έβαλε να του υποσχεθώ πως δεν θα επιτρέψω να ξανασυμβεί κάτι τέτοιο,
και το έκανα.
Μα τώρα συνειδητοποιώ το δύσκολο αυτό έργο που έχω αναλάβει,
χωρίς να το αξίζω.
Κι έρχεσαι τώρα εσύ μέσα από τα παραθυράκια να μου πεις πως κάνω λάθος,
πως αυτό που βλέπω δεν είναι αλήθεια.
Μα εσύ κάνεις λάθος φίλε μου.
Ζείς σε μια παραίσθηση, από αυτές τις δυνατές
και δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις πως με σκοτώνεις
μέρα με τη μέρα περισσότερο. Δεν σου έφτασε που πέρσι
ένα βράδυ σου παρέδωσα στα χέρια σου ένα κομμάτι της ψυχής μου
και με έβαλες να ξεπουλήσω τα πιστεύω μου
και να προδώσω τα όνειρα μου..
τώρα επιστρέφεις ακόμη πιο δυνατός και μου ζητάς να ξεπουληθώ ολόκληρη,
για να μην πω ολόκληρος..

Δεν έχεις το δικαίωμα σου φώναξα μια φορά στον ύπνο μου,
κι εσύ μου γέλασες και από το στόμα σου βγήκαν μαστίγια,
που κάθε λεπτό, κάθε μέρα μου αφήναν τα σημάδια τους
και μου υπενθύμιζαν το καθήκον που εσύ ο ίδιος παρά τη θέληση μου,
μου επέβαλες, να γίνω άνθρωπος, έτσι όπως εσύ ορ΄ζεις αυτήν την έννοια.
Μα εγώ δεν θέλω.

Θέλω να γίνω πεταλούδα,
να έχω όμορφα χρώματα και να πετώ ανάμεσα στα παιδιά,
τα οποία θα μαγεύονται από το πέταγμα και την ομορφιά μου
και θα μου ομολογούν τις δικές τους αλήθεις.
Δεν με πειράζει το τίμημα, ας είναι..
Μια μέρα ζωής σαν πεταλούδα είναι ίση με όλες τις ημέρες ζωής
σαν τις δικές σου,
μην σου πω πως πάλι θα υπερτερώ από εσένα κι εσύ θα με ζηλεύεις,
γιατί θα είμαι ελεύθερη κι όχι σκλαβα των παραισθήσεων μου.

Θέλω να γίνω πουλί,
να έχω φτερά και να πετάξω από την μια άκρη του κόσμου ως την άλλη,
κι ας ξέρω πως θα βρεθούν κάποιοι σαν κι εσενα
που από τη ζήλεια τους πάλι θα μου τα κόψουν και θα προσγειωθώ ανώμαλα
στα δικά τους εδάφη.
Αυτές τις ώρες όμως που θα πετώ ψηλά στον ουρανό
θα σε κοιτώ από εκεί πάνω και θα συνειδητοποιώ για άλλη μια φορά
πόσο μικρός είσαι, μια τόση δα σπιθαμή.

Μα εσύ δεν με αφήνεις..
Με κρατάς αιχμάλωτη των δικών σου ονείρων.
Αναπνέω τον αέρα που εσύ μου δινεις και όχι αυτόν που μου αξίζει.
Με ποτίζεις το νερό σου και όχι αυτό με το οποίο ποτίζεις τις μαργαρίτες
και τα τριαντάφυλλα.
Μια μικρή τριανταφυλλιά είχα στον κήπο μου,
κι αυτήν εσύ την έκοψες.
Μα δεν έφταιγε αυτή που σου έμπιγε τα αγκάθια της,
αλλά εσύ που δεν την άγγιξες ποτέ απαλά,
να..αργά αργά και με αγάπη, όπως σε αγγίζω εγώ,
κι ας με πονάς τόσο.
Πάνω από όλα είμαι άνθρωπος κι έχω συναίσθημα,
κι ας με πονάς εγώ σε αγαπώ, γιατί ξέρω πως την χρειάζεσαι την αγάπη μου.
Θα αγαπάω για δυο και για τρεις μαζί.

Ποιοι είναι αυτοί που θα με κρίνουν?
Βαρέθηκα να πρέπει να δικαιολογώ συνεχώς κάθε πράξη μου,
λες κι έκανα κάποιο έγκλημα. Οι επιλογές είναι δικές μου.
Θέλω να κάνω αυτό, θα το κανω.
Όσο κι αν κοπανιέσαι εσύ πάνω κάτω για να με πείσεις πως κάνω λάθος,
γνώμη δεν θα μου αλλάξεις.
Ξέρεις γιατί?
Γιατι από τα λάθη μου προσδοκώ να μάθω τις δικές μου αλήθειες,
αυτές που ούτε εσύ ούτε κανείς εκεί έξω δεν μπόρεσε
και ούτε μπορεί να μου μάθει.
Μην λυπάσαι λοιπόν για εμένα.
Κι εγώ η ίδια ξέρω πως θα τα φάω τα μούτρα μου,
μα κάτι τέτοιο δεν με φοβίζει.
Και ξέρεις γιατί?
Γιατί σε αντίθεση με εσένα εγώ ξέρω τι να κυνηγήσω και τι όχι,
ξέρω τι μπορεί να με κάνει ευτυχισμένη και τι όχι.
Μην λυπάσαι λοιπον για εμένα και για τις πτώσεις μου.
Αντιθέτως να χαίρεσαι, γιατί αυτές οι ίδιες θα με ανεβάσουν
κάποια μέρα ψηλά, εκεί που εσύ δεν θα ανέβεις ποτέ.
Μην φοβάσαι για εμένα, απλά ζω τη ζωή μου διαφορετικά από εσένα τρόπο.
Κοίτα με που τρέχω..
Ξέρεις τι κυνηγάω?
Όχι την χαμένη μου νιότη και τα σπασμένα όνειρα,
όπως εσύ.
Κυνηγάω το τώρα το οποίο μου φεύγει από τα χέρια μου
χωρίς καν να το καταλάβω.
Κάθε φορά που νομίζω πως το έπιασα
αυτό έχει ήδη γλιστρήσει από τις παλάμες μου.
Και για αυτό φταις εσύ,
ίσως κι εγώ που σου επέτρεψα να πάρεις αποφάσεις για τη ζωή μου.
Με ποιο δικαίωμα μου καταστρέφεις το τώρα, το μετά και το αύριο?
Δεν με ρώτησες καν αν θέλω ή αν μου αρέσει
να κυνηγάω τις χαμένες σου στιγμές.
Κι όμως το κάνω,
κι ας μην είναι δικό μου καθήκον.
Μου μόλυνες τον αέρα που αναπνέω και τρέχω σαν τους τρελούς
σε άλλους κόσμους για να τον πάρω πίσω,
μα δίνω μάχη κάθε φορά, και πολλές φορές την χάνω.
Και ξέρεις τι συμβαίνει τότε?
Πρέπει να δώσω ένα κομμάτι του εαυτού μου σαν λάφυρο
σε αυτό που με κέρδισε, και δεν είναι καν άνθρωπος.

Με βρήκες στο ιντερνέτ.
Ένα μήνυμα σου ήταν αρκετό για να καταλάβω τι νιώθεις.
«Σε θέλω» μου είπες κι εγώ γέλασα. Μα..αν είναι δυνατόν.
Έπειτα από μέρες επιδίωξα την παρέα σου ξανά μα εσύ δεν απαντούσες στα email μου.
Πέρασε ο καιρός
Πέρασαν τα χρόνια και να..ακόμη εδώ μπροστά απτήν οθόνη ζητιανεύω λίγα ψίχουλα αγάπης και στοργής.
Ένα μήνυμα εμφανίζεται στο παράθυρο
Είναι από εσένα.m
«συγγνώμη που σου κατέστρεψα τη ζωή..»

Με πνίγει ο τρόπος που μ’αγαπάς.
Στο λέω ξανά και ξανά μα σημασία δεν δίνεις..
Θέλω αέρα, να αναπνεύσω.
.Να σταθώ όρθια, να φουσκώσω τα πνευμόνια μου
και να πάρω μια γερή «τζούρα» φρέσκου αέρα.
Θα φύγω, σου’χα πει ένα βράδυ, μα δεν με πίστεψες.
Και η ειρωνεία σου μαχαίρι που έφτασε μέχρι την καρδιά.
Με είδες να πέφτω και να σκορπίζομαι
όπως τα θρύψαλα στο λευκό πάτωμα της κουζίνας.
Κι εσύ γελούσες..
Κοίταξε με τώρα.
Τα χρόνια πέρασαν κι εσύ ζητιανεύεις ακόμα λίγη αγάπη,
μα κανείς δεν σου την δίνει.
Τυχαία σε είδα στο μετρό την περασμένη εβδομάδα
και με θλίψη αντίκρισα την «πτώση» σου.
Μου άπλωσες το χέρι μα δίχως δεύτερη σκέψη σε προσπέρασα.
Σε είδα στην αντανάκλαση της σελήνης να μου ψιθυρίζεις συγγνώμη.
Μα δεν σου έχω θυμώσει..απλά σε λυπάμαι.
Μα πού να καταλάβεις..

Χειμώνας ήταν.
Ο άνεμος χόρευε με τα μαλλιά μου.
Δυο ώρες πάλευα να τα στρώσω για να είμαι όμορφη για εσένα,
αλλά εσύ ούτε που το πρόσεξες..
Άρχισα να σου τραγουδώ για να με προσέξεις..
να χορεύω μόνη μου δίχως παρτενέρ.
Είχα μάθει πια να χορεύω με συνοδό τον εαυτό μου και μόνο.
Πάντα μονάχη πορευόμουν σε τούτον το δρόμο.
Οι μελωδίες του κόσμου δεν πρόλαβαν να με αγγίξουν.
Ένα φώς χάιδεψε το πρόσωπο μου εκείνο το βράδυ
και με ανύψωσε ψηλά,
στα αστέρια.
Σου χαμογέλασα γλυκά μα εσύ μου είπες «κοψ’τις βλακείες».
Πάντα απότομος, δίχως συναίσθημα ήσουν.

Μου ζητάς να σου σβήσω το φώς,
γιατί σε ενοχλεί στα μάτια..Θές
να σε σκεπάσω μα δεν ρωτάς αν
μπορώ. Φοβάμαι το σκοτάδι..
φοβάμαι τα σκεπάσματα..

Προμηνύουν τον ερχομό ενός νέου
χρόνου..μιας καινούριας εποχής..
ενός νέου κόσμου, που δεν τον θέλω..

Τράβα τις κουρτίνες να μπει φως.
Πέταξε τα σκεπάσματα, δεν κάνει
κρύο. Βάλε στην πρίζα τη σόμπα να
ζεσταθείς αν θές. Πέτα τα τα ρούχα
σου, δεν την καλύπτουν την ντροπή και
τη γύμνια σου.Πάντα γυμνός θα πορέυεσαι
σε τούτον τον κόσμο, έρμαιο των πουλιών
που επιθυμούν να γευτούν τη σάρκα σου.

Μια σταγόνα άρωμα είναι ικανή να τα διώξει
μακριά..Άσε τις τσιγγουνιές, δεν είναι αργά.
Έλα μαζί μου να τρέξουμε δίπλα στα κύματα
και να κολυμπήσουμε στην άβυσσο των
ονείρων. Μια βουτιά ως τον πυθμένα και θα
βγούμε πάλι πάνω, στα ρηχά.

Περπάτησα σε είδα με είδες σε βρήκα με βρήκες
Χωμένοι κάτω από την άμμο να κυλιόμαστε
στις καλοκαιρινές μυρωδιές της δυστυχίας.
Δυο φέτες καρπούζι και μια αχιβάδα στα μαλλιά
Ένα κογχύλι στο αυτί μας να σιγομουρμουριζει
τον απόηχο μια ξεχασμένης ευτυχίας, μελωδίας γλυκιάς,
σαν άγουρο μούρο.
Σε αγαπώ τόσο όσο δεν αγάπησα κανέναν.
Καθόλου δηλαδή.
Χα γέλασες
Τι καλός που είσαι
Τι όμορφος
Ειδικά όταν τα φώτα είναι κλειστά.
Μου αρέσει να θαυμάζω το γυμνασμένο σου κορμί,
ειδικά αυτές τις δυο φέτες πεπόνι που κρέμονται γύρω σου.
Μα τι λέω η χαζή
Είναι τα σωσίβια σου!!

Εγώ τα πέταξα χρόνια πριν
Κατάλαβα ότι τα μπρατσακια και οι φουσκωτές μπανέλες
γύρω από το κορμί μου καθόλου εύχρηστα δεν είναι.
Τι να την κάνω την προστασία
Δεν χρειάζομαι
Θέλω να είμαι ελεύθερη
Να περπατώ να τρέχω να τραγουδώ να χορεύω να κολυμπώ
να πετώ ανάμεσα στους κινδύνους
Για αν έρθει μετά η ανακούφιση, μετά από τον φόβο και την αγωνιά.
Άλλη μια μέρα που πέθανα, κι όμως είμαι ζωντανή

Με κοιτάς σαστισμένος, σαστισμένη, σαστισμένα.
Τι με κοιτάς τότε.
Αν με θες φίλα με.

Σταμάτα να μου μιλάς
Να μου εξηγείς
Να προσπαθείς να καταλάβω.
Δεν θέλω να καταλάβω
Θέλω να είμαι χαζή τυφλή κουφή
Με βολεύει έτσι
Κι εσένα ακόμα πιο πολύ
Άλλωστε πάντα σου άρεσαν οι ζαβές
που μόνο να ανοίγουν τα πόδια τους ήξεραν
Πότε εκτίμησες εσύ την εξυπνάδα την ευφυΐα,
ποτέ

Χα, κοίτα να δεις, που τελικά ζαβή ζαβή,
καλά την έκανα τη δουλειά μου..

Δεν μπορώ πια.
Προσπάθησα πολύ. Ίσως και όχι.
Δεν ξέρω τι με στενοχωρεί περισσότερο.
Το πονεμένο τώρα ή το ανύπαρκτο παρόν μου επισκιασμένο από το τυρρανικό παρελθόν,
με μια δόση αθωότητας, λευκής σαν το γάλα,
με τρεις κουταλιές ζάχαρη,
για να μην αισθάνομαι την πίκρα.
Ψευδαίσθηση γλυκύτητας και αν-ύπαρκτου ωκεανού αγάπης.

ena apelpistika basanistiko brady tou augoustou,gramma pros thn aggela

Πήρα το στυλό κι ένα χαρτί για να γράψω μα δεν μπορώ.
Το μυαλό μου έστειλε τελεσίγραφο στη φαντασία μου κι
αυτή με απαρνήθηκε.
Πώς κατάντησα έτσι, δεν ξέρω.
Τι να φταίει; Ποιος να φταίει; Εγώ; Εσύ; Εμείς;
Εκείνοι ίσως που μπήκαν στο δρόμο μου
ή εκείνοι που με έβαλαν στο δικό τους.
Γιατί;
Ρωτάω μέρες τώρα τον εαυτό μου και μόνο το «έτσι» μου δίνω για απάντηση.
Πώς τολμάω να αυτοαποκαλούμαι άνθρωπος;
Θεριό ανήμερο είμαι, σκοτώνω για να φάω, για να ζήσω.
Σκοτώνω εμένα και το κάθε «εγώ» από το οποίο πηγάζω, για να μην έχω αύριο.
Τι φοβάμαι δεν ξέρω. Εμένα ίσως.

Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι το να με δω χωρίς κιάλια.

Μια γριούλα βγήκε στο δρόμο μου τις προάλλες, ανήμπορη, με το Πι.
Το Π εκείνο το μεγάλο, το γενναίο, το ηρωικό..
..το πεθαίνω για να μην με πεθάνεις,
Και την πάτησα με το όχημα της σκέψης μου.
Την ισοπέδωσα.
Δυο χέρια στην ανάταση και πόδια ενωμένα.
Την έκανα Ύψιλον, όπως ο Υάκινθος.
Για να μυρίζει ωραία κάθε φορά που θα περνάω από εκεί.
Για να μου αρέσει, να έχω αισθήσεις διεγερμένες.
Να μην ξεχνώ.
Να μην με αφήνουν οι μυρωδιές να ξεχάσω.
Ο Υάκινθος μου όμως έγινε ξανά Π, όπως η Παπαρούνα.
Λίγο κόκκινο της φωτιάς και δυο σταγόνες αίμα.
Μια για σένα και μια για μένα.
Αργά αργά στάζουν.

Το πάτωμα γέμισε χρώματα.
Πράσινα πλακάκια με στάλες ζωής πάνω, της δικής μου ζωής.
Η δικιά σου εξαυλώθηκε, έγινε ανάμνηση, έγινε αέρας.
Έγινε σύννεφο που όταν στραγγίζεται βρέχει μωβ.
Μωβ, σαν το πουκάμισο του παιδιού που με αγόρασε χθες.
Με εξαγόρασε.
Με έβαψε και με έντυσε στο πιο φωτεινό της νύχτας χρώμα,
Στολισμένη με αστέρια και δυο φεγγάρια στα μαλλιά,
ενώ τα δικά μου φεγγάρια έγιναν κομήτες που πέφτουν από τα μάτια,
με κατεύθυνση προς τα κάτω, πάντα προς τα κάτω.
Αλλιώς ζαλίζομαι από τα υψώματα και την ανηφοριά
Και βλέπω χαμόγελα εκεί που δεν υπάρχουν,
Σε ανθρώπους σακάτηδες, εκτρώματα της μοίρας τους.

Σύννεφα τον ουρανό αλωνίζουν, και ο ήλιος παίζει κρυφτό,
Σαν τον μικρό Κωστή που τρέχει στις αλάνες.
Περπατώ στο δρόμο, την είδα. Είναι εκεί!
Πάντα χαμογελαστή και ξέγνοιαστη,
Φοράει τη μάσκα της.

Βάζει μουσική και κάθεται στην κουνιστή πολυθρόνα,
Που βρίσκεται στην πίσω βεράντα, την πιο μικρή.
Άλλωστε κι αυτή τώρα, στα μάτια του κόσμου φαίνεται μικρή.

Κοιτάζει τους ανθρώπους που περνούν μπροστά της
Ανθρώπους που τρέχουν..που μιλούν..που πονούν..
που γελάνε. Πόσο διαφορετικός είναι ο κόσμος από εδώ!

Αγγίζει την αιωνιότητα
Το πρόσωπο της καθρέφτης ραγισμένος
Ο πόνος και τα δάκρυα άφησαν σημάδια,
ανεξίτηλα στο πέρασμα του χρόνου.
Κοίταξε την, είναι μόνη.
Ο άνδρας της εδώ και χρόνια ταξιδεύει σε έναν κόσμο
ξένο, μα και γνώριμο για εμάς.


«Πώς να είναι εκεί ψηλά?»
Θα μάθεις κάποτε, μην βιάζεσαι..

Που και που την βλέπω καθισμένη στο παγκάκι μιας πλατείας,
Να σιγοψιθυρίζει κάποιον παλιό γνώριμο σκοπό.
Και να, άλλη μια αιωνιότητα κάθετε δίπλα της
Και της κρατά το χέρι.
Αραδιάζουν αναμνήσεις,
Αναμνήσεις ενός κόσμου που φεύγει κι έρχεται.


Και τότε γελάω..
«Δεν είσαι μόνη» της λέω, μα δεν με ακούει.
Τα λόγια μου χάνονται στον απόκοσμο ήχο της
μηχανής που μόλις πέρασε από μπροστά μου..
«Μπα σε καλό σου..» μουρμουρίζω θυμωμένα
Τα φτερά της μηχανής με σημάδεψαν..
Τώρα είμαι κι εγώ σαν κι εσένα.

Γυρνάει το κεφάλι της..
Με κοιτάζει..
Μου χαμογελάει στοργικά..
Άραγε κατάλαβε?

Κοίτα!! Βλέπεις το φώς?

Σκύβω το κεφάλι μου και συλλογιέμαι..
Θεέ μου γιατί?

broken armchairs

Seaten in a corner of street. With my one leg broken, I hover between the dust of miserable souls that overtook me.. also charged with waste smells from the inferior recollections that did not leave me in peace. what you all want from me? i screamed in a moment, But the voices reverberated in my depths of the garbage truck. Nobody listened, how could they? What I was? What I am? A broken armchair, who gives her importance…