Δεν φταις εσύ που δεν ξέρεις να αγαπάς τα λουλούδια,
δεν σε έμαθαν οι άλλοι.
Άσε με να σου διδάξω την δική μου αλήθεια,
να σου δείξω τον δικό μου κόσμο.
Άνοιξε τα παράθυρα να μπεί φώς και κλείσε τα μάτια σου.
Βλέπεις την μαγεία που υπάρχει γύρω μας?
Την νιώθεις?
Εμένα με χαιδεύει απαλά και μου ψιθυρίζει στο αυτί
έναν παλιό γνώριμο σκοπό.
Σου θυμίζει κάτι αυτό που είπα?
Τώρα όχι, αύριο όμως ναι.
Σήκωσε ψηλά το κεφάλι σου..
μην νιώθεις τύψεις, δεν φταίς εσύ.
Φταίω εγώ που δεν προσπάθησα αρκετά να σου δείξω τα χρώματα αυτού του κόσμου
κι έζησες μια ζωή μέσα στις αποχρώσεις του γκρι.
Το αγαπημένο μου, να ξέρεις, είναι το μώβ..
έχει τόσο μαγεία,
δυναμικότητα,
θηλυκότητα
και ανθρωπιά
όσο μου χρειάζεται.
Να μου θυμίσεις να σου δανείσω κάποτε λίγο.
καληνύχτα

Προχθές γύρισα σπίτι μου μέσα στα αίματα
γιατί στο δρόμο ένα παιδί έδινε μάχη με τη ζωή,
αυτήν που κάποιος σαν κι εσένα του έκλεψε μέσα από τα χέρια.
Με έβαλε να του υποσχεθώ πως δεν θα επιτρέψω να ξανασυμβεί κάτι τέτοιο,
και το έκανα.
Μα τώρα συνειδητοποιώ το δύσκολο αυτό έργο που έχω αναλάβει,
χωρίς να το αξίζω.
Κι έρχεσαι τώρα εσύ μέσα από τα παραθυράκια να μου πεις πως κάνω λάθος,
πως αυτό που βλέπω δεν είναι αλήθεια.
Μα εσύ κάνεις λάθος φίλε μου.
Ζείς σε μια παραίσθηση, από αυτές τις δυνατές
και δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις πως με σκοτώνεις
μέρα με τη μέρα περισσότερο. Δεν σου έφτασε που πέρσι
ένα βράδυ σου παρέδωσα στα χέρια σου ένα κομμάτι της ψυχής μου
και με έβαλες να ξεπουλήσω τα πιστεύω μου
και να προδώσω τα όνειρα μου..
τώρα επιστρέφεις ακόμη πιο δυνατός και μου ζητάς να ξεπουληθώ ολόκληρη,
για να μην πω ολόκληρος..

Δεν έχεις το δικαίωμα σου φώναξα μια φορά στον ύπνο μου,
κι εσύ μου γέλασες και από το στόμα σου βγήκαν μαστίγια,
που κάθε λεπτό, κάθε μέρα μου αφήναν τα σημάδια τους
και μου υπενθύμιζαν το καθήκον που εσύ ο ίδιος παρά τη θέληση μου,
μου επέβαλες, να γίνω άνθρωπος, έτσι όπως εσύ ορ΄ζεις αυτήν την έννοια.
Μα εγώ δεν θέλω.

Θέλω να γίνω πεταλούδα,
να έχω όμορφα χρώματα και να πετώ ανάμεσα στα παιδιά,
τα οποία θα μαγεύονται από το πέταγμα και την ομορφιά μου
και θα μου ομολογούν τις δικές τους αλήθεις.
Δεν με πειράζει το τίμημα, ας είναι..
Μια μέρα ζωής σαν πεταλούδα είναι ίση με όλες τις ημέρες ζωής
σαν τις δικές σου,
μην σου πω πως πάλι θα υπερτερώ από εσένα κι εσύ θα με ζηλεύεις,
γιατί θα είμαι ελεύθερη κι όχι σκλαβα των παραισθήσεων μου.

Θέλω να γίνω πουλί,
να έχω φτερά και να πετάξω από την μια άκρη του κόσμου ως την άλλη,
κι ας ξέρω πως θα βρεθούν κάποιοι σαν κι εσενα
που από τη ζήλεια τους πάλι θα μου τα κόψουν και θα προσγειωθώ ανώμαλα
στα δικά τους εδάφη.
Αυτές τις ώρες όμως που θα πετώ ψηλά στον ουρανό
θα σε κοιτώ από εκεί πάνω και θα συνειδητοποιώ για άλλη μια φορά
πόσο μικρός είσαι, μια τόση δα σπιθαμή.

Μα εσύ δεν με αφήνεις..
Με κρατάς αιχμάλωτη των δικών σου ονείρων.
Αναπνέω τον αέρα που εσύ μου δινεις και όχι αυτόν που μου αξίζει.
Με ποτίζεις το νερό σου και όχι αυτό με το οποίο ποτίζεις τις μαργαρίτες
και τα τριαντάφυλλα.
Μια μικρή τριανταφυλλιά είχα στον κήπο μου,
κι αυτήν εσύ την έκοψες.
Μα δεν έφταιγε αυτή που σου έμπιγε τα αγκάθια της,
αλλά εσύ που δεν την άγγιξες ποτέ απαλά,
να..αργά αργά και με αγάπη, όπως σε αγγίζω εγώ,
κι ας με πονάς τόσο.
Πάνω από όλα είμαι άνθρωπος κι έχω συναίσθημα,
κι ας με πονάς εγώ σε αγαπώ, γιατί ξέρω πως την χρειάζεσαι την αγάπη μου.
Θα αγαπάω για δυο και για τρεις μαζί.

Ποιοι είναι αυτοί που θα με κρίνουν?
Βαρέθηκα να πρέπει να δικαιολογώ συνεχώς κάθε πράξη μου,
λες κι έκανα κάποιο έγκλημα. Οι επιλογές είναι δικές μου.
Θέλω να κάνω αυτό, θα το κανω.
Όσο κι αν κοπανιέσαι εσύ πάνω κάτω για να με πείσεις πως κάνω λάθος,
γνώμη δεν θα μου αλλάξεις.
Ξέρεις γιατί?
Γιατι από τα λάθη μου προσδοκώ να μάθω τις δικές μου αλήθειες,
αυτές που ούτε εσύ ούτε κανείς εκεί έξω δεν μπόρεσε
και ούτε μπορεί να μου μάθει.
Μην λυπάσαι λοιπόν για εμένα.
Κι εγώ η ίδια ξέρω πως θα τα φάω τα μούτρα μου,
μα κάτι τέτοιο δεν με φοβίζει.
Και ξέρεις γιατί?
Γιατί σε αντίθεση με εσένα εγώ ξέρω τι να κυνηγήσω και τι όχι,
ξέρω τι μπορεί να με κάνει ευτυχισμένη και τι όχι.
Μην λυπάσαι λοιπον για εμένα και για τις πτώσεις μου.
Αντιθέτως να χαίρεσαι, γιατί αυτές οι ίδιες θα με ανεβάσουν
κάποια μέρα ψηλά, εκεί που εσύ δεν θα ανέβεις ποτέ.
Μην φοβάσαι για εμένα, απλά ζω τη ζωή μου διαφορετικά από εσένα τρόπο.
Κοίτα με που τρέχω..
Ξέρεις τι κυνηγάω?
Όχι την χαμένη μου νιότη και τα σπασμένα όνειρα,
όπως εσύ.
Κυνηγάω το τώρα το οποίο μου φεύγει από τα χέρια μου
χωρίς καν να το καταλάβω.
Κάθε φορά που νομίζω πως το έπιασα
αυτό έχει ήδη γλιστρήσει από τις παλάμες μου.
Και για αυτό φταις εσύ,
ίσως κι εγώ που σου επέτρεψα να πάρεις αποφάσεις για τη ζωή μου.
Με ποιο δικαίωμα μου καταστρέφεις το τώρα, το μετά και το αύριο?
Δεν με ρώτησες καν αν θέλω ή αν μου αρέσει
να κυνηγάω τις χαμένες σου στιγμές.
Κι όμως το κάνω,
κι ας μην είναι δικό μου καθήκον.
Μου μόλυνες τον αέρα που αναπνέω και τρέχω σαν τους τρελούς
σε άλλους κόσμους για να τον πάρω πίσω,
μα δίνω μάχη κάθε φορά, και πολλές φορές την χάνω.
Και ξέρεις τι συμβαίνει τότε?
Πρέπει να δώσω ένα κομμάτι του εαυτού μου σαν λάφυρο
σε αυτό που με κέρδισε, και δεν είναι καν άνθρωπος.

Με βρήκες στο ιντερνέτ.
Ένα μήνυμα σου ήταν αρκετό για να καταλάβω τι νιώθεις.
«Σε θέλω» μου είπες κι εγώ γέλασα. Μα..αν είναι δυνατόν.
Έπειτα από μέρες επιδίωξα την παρέα σου ξανά μα εσύ δεν απαντούσες στα email μου.
Πέρασε ο καιρός
Πέρασαν τα χρόνια και να..ακόμη εδώ μπροστά απτήν οθόνη ζητιανεύω λίγα ψίχουλα αγάπης και στοργής.
Ένα μήνυμα εμφανίζεται στο παράθυρο
Είναι από εσένα.m
«συγγνώμη που σου κατέστρεψα τη ζωή..»